Burak Kopuk

Gözlerine baktım ve açıldı perde. İz bırakan o tirat gülüşündü bende. Bir akşam güneşiyle kapanırken perde, Haykırıyor sinem: "işte son perde."

Hissediyorum, yıllar sonra.. Seviyorum, hissediyorum. Seninle ben hissediyorum, Tekrar aşka yeniliyorum. Hayatımdan daha parlak, o Güzel gözlerine bakmaya Doyamıyorum ben, kokuna,

Bakışların saplandı göğsüme, Zehirli bir hançer gibi. En ala şifa sönük kalır yanında Dermanım sen, tabibim sen. Gülüşündedir şifam, lakin istemem. Ölürüm her bakışında, yine ses etmem. Adını söylemek isterim son nefeste.

Seninle açtım o defteri Yazamadım sen gittin gideli. Kapatsam ne fark eder, Ezberledikten sonra tüm defteri. Her sokakta görüyorum seni Kelimelerle çizdim senin resmini. Çok vakit geçti sen geçmedin yıllardan beri.

Gözyaşlarımı çaldılar, Ağlayamaz olmuşum. "Bir varmış, bir yokmuş," derken Ben kaybolmuşum. Karanlık yollarda, Yapayalnız kalmışız. Rahat bırakın yıldızları,

Duyar mısın sessizliğimin sesini Peki ya sessizce ağlayışlarımı? Hıçkırıklarla boğulsam gözyaşlarımda Duyar mısın imdat çığlıklarımı? Görüyor musun kan kırmızı gözlerimi, Nedeni bilinmez kederlenişlerimi? Boş bakışlarla dalıyorum yoluna

Sana yakıyorum sigaramı, Hatırımdasın yine bu gece. Bir yarım kalmışlık var içimde, Yıllar geçti, sen geçmedin bende.

Saat yine sabah altı, Mosmor oldu gözlerimin altı. Söyle, düşlerimi neden sel aldı? Gözlerimin içi kan çanağı. Dışarda kopan fırtınalar İçimdeki yangını harlar. Ben sahrada bir mecnun iken,