Özge Deniz

İnsan, kaçmak istediği zindanın mimarı olmayı ne zaman kabul eder? Dünyanın gürültüsünden, kırılgan bağlarından ve bitmek bilmeyen beklentilerinden yorulup kendi içimize çekildiğimiz o ilk anı hatırlayalım. Bir duvar öreriz kendimize; taşları sessizlikten, harcı ise yaşanmış kırgınlıklardan olan bir kale. İlk başlarda…

İnsan en çok, her köşesini kendi elleriyle ördüğü o sessiz kalenin içinde kaybolur."

Kırık bir aynadan sızan son ışık gibiyim, Dokunsan dağılacak bir sessizlik biriktirdim bir yanım hüzün bı yanım duruk.

Yarım kalmış bir şarkı gibi dökülür yapraklar, İçimde hiç çalınmamış bir gitarın sızısı var. Sustuğum ne varsa gecenin koynunda büyür, Adını bilmediğim yollarda ayak izlerim lle gizli.

Kendi sesimin yankısından başka kimsenin uğramadığı bir sokağım şimdi.