Garib Âşık

Viran ettiler Gönlümün kâbesini Yıkıp gittiler bu cihanda cümlesini Ol mizanda yüreğimin her zerresini Senin hükmüne bıraktım Ya Rabbi

Hasret rüzgarları deymiyorsa tenine Özlem bulutları inmiyorsa yüreğine İtirafın bile olmuyorsa kendine Aşkı Sevda yı bilemeyişin zoruma gitti Dalga dalga yüreğini bana sor Bakta koca dünyayı buna yor Bir küçük sevgine kalbimi hor

Eğer bir gün başkasını seversen Olur ya onun için gözyaşı dökersen Benimle değil de onunla gülersen Girdiğin okyanusta boğulasın Girdiğin evlerden kovulasın Benden olmasa da Allah ından bulasın Sanmaki senin için asla huzur dilemem

ÇÜNKÜ ONA YÂR DEMİŞTİK Kalbimizi ona kilitlemiştik Ellerimizi ona kenetlemiştik Yıllarımızı onda bitirmiştik Kırılan sade kalbim olsaydı Sevdamın tek adı kalsaydı Kalbimde ki yerin inan dolsaydı

Bir dipsiz kuyudayım pusulam kayıp Girdiğim yollarımda yıllarım kayıp Yar beni düşünür mü acep hatrımı sayıp Daldığım hayallerim değil, hep ümit var içimde Kırktan sonra beklesemde nafile Ne yaşlandım ne genç tam bir cahile Bu yüreğim yıllardır sevdana hamile

Bir yola düştüm çetrefilli mi çetrefil Bu yolda olmak etti beni sersefil Seni Yaradana kurbanım eyleme beni sefil Mahrum edip terkedip gittin ya beni sen Yollar uzadıkça gönül ümidin keser Aşkına susamış gönül dağları ezer Deli divane gönül mecnun olmuş gezer