Kimsesiz Kalamam

avuçlarında hayat bulurken ben bir makineye bağlısın, koptun benden nabzını hissedemiyorum içimde kalbim ağrıyor dön bana değer verdiğim gülmek yakışırdı ya bana, öyle demiştin ben başkaydım, herkes değildim gözlerimi ne zaman kapatsam gözyaşlarım hayat bulur tenimde öper misin yine avuçiçlerimden kimsesiz kalamam yeniden bir hıçkırık koptu dudaklarımdan sustur beni, yine şarabın tadını alayım dudaklarından