VUSLAT VE ŞİİR

Saat yine sabah altı, Mosmor oldu gözlerimin altı. Söyle, düşlerimi neden sel aldı? Gözlerimin içi kan çanağı. Dışarda kopan fırtınalar İçimdeki yangını harlar. Ben sahrada bir mecnun iken, Asumanı sardı kara bulutlar. Yalnızlığa alışır insan Ve sonra sükuta dalar. Kalbin çağlar, seller gibi, Kaybolur rüzgarın ardında. Vuslata eremedik seninle, Ama erdim sayende şiire. Şimdi yaşarsın dizelerimde, Her dize şükranım sana. Teşekkürüm basit bir “sağ ol” değil; Bir şiirin titremesi ses tellerimde, Aynı anda dökülüp gitmesi yüreğimden. Ve tüm halim sana akar dizelerimde.