GEÇ KALDIM

Ben bazı geceler kendime bile geç kaldım, Bir ömürlük suskunluğu üç beş söze bağladım. Herkes beni ben sanırken içimde kimler vardı, Ben aynaya her baktığımda bir çocuk daha ağlardı. Ne garip, insan büyüdükçe evi küçülürmüş, Bir zamanlar dünya olan şey, bir odada çürürmüş. Ben kimseye anlatmadım hangi yanımdan eksildim, Bir sabah herkes uyurken kendimden vazgeçtim. Çünkü bazı yaraların ne kanı var ne izi, İnsan kendi içinde kaybeder en çok kendini. Bir gün biri sorarsa sana, “Nasıldı o çocuk?” diye, De ki: Herkesi yaşattı da ömrü yetmedi kendine. Ben bir vedanın ardından kapıları kapatmadım, Belki döner diye değil, gidenin sesini kıramadım. Çünkü bazı insanlar gider, yoklukları kalır evde, Bir bardak su eksilmez de bir ömür eksilir bir gecede. Şimdi kimse bilmez içimde hangi mevsim kış, Gülüşümün altında kaç yenilgi, kaç susuş. Beni güçlü sananlara bir gerçeğim var benim: Ben hiçbir şey atlatmadım, sadece alıştım, derin derin.